Bloempje

Nu ik alweer een tijdje op mijn luie gat in Nederland zit, wordt mijn vakantie in Italie met de dag mooier en fijner. Tijdens de bijna twee weken dat ik weg ben geweest, kon ik elke dag een klein beetje meer ontspannen. Door drukte op het werk, zat ik in Genua met nog behoorlijk wat onrust in mijn hoofd. En ik zou iedereen adviseren wat ik vervolgens heb gedaan. Een nachtje doorbrengen op een boot van Genua naar Sardinie!

Het constante geronk van de motoren, de zeewind over je lijf als je over het dek loopt, het geweldige uitzicht en het heerlijk warme zonnetje. Ik ben met een boekje op een rustig plekje op het dek gaan lezen. De boot was niet zo bekend met toeristen. Het zijn hoofdzakelijk Italianen die dit doen. Net zoals wij naar Texel gaan, gaan zij naar Sardinie. Op de boot is dus ook alles Italiaans. En dus kreeg ik totaal niet mee dat ik moest uitchecken voor een bepaalde tijd. Ideaal, ik heb ook niet mijn best gedaan om het te begrijpen. Wel ging het ff mis met eten, want ik begreep te laat dat het buffet open was, en toen ik ging halen was er eigenlijk niets meer te krijgen. Jammer van dat Italiaans dus, ik hoopte maar dat het bij noodgevallen wat duidelijker zou worden dat er paniek was ;)

Als je zo langs de kust van het eiland vaart ben je op slag verliefd. Rotsen, heuvels, natuur en kleine plaatsjes is wat je ziet. De haven van Arbatax/Tortoli werd compleet in beslaggenomen door het gigantische schip en dat was het dan. Ik stond op een kale parkeerplaats met mijn groene koffer op wieltjes. Om mij heen wat Italianen die afgehaald werden. En verder een stoet auto's die uit de ferry kwamen rijden. Geen taxi's blijkbaar...Niemand rekent op een toerist die niet vantevoren een lift heeft geregeld. In de dichtsbijzijnde kroeg keek ik vragend en zei ik in mijn beste Italiaans "Taxi?". Vervolgens werd ik overdonderd door een stortvloed aan Italiaans en pakte iemand de telefoon. Met handen en voeten werd me duidelijk gemaakt dat het geregeld werd en even later stopte er ook een bus voor de deur die me naar mijn droomhotel zou brengen. Vijf nachten in een spa/wellness hotel. Direct aan het strand en heerlijk kleinschalig. Dat moest toch helemaal geweldig worden?

Ik ben nog net niet van verveling doodgegaan daar. Veel te onrustig om ook maar 5 minuten op een strandstoel te blijven liggen. Dus ik ben me gaan verplaatsen van strand, naar zwembad, naar hotelbar (met geniale tosti's en ijs), weer terug naar het zwembad met een cola, naar de hotelkamer, terug naar het strand, enz. Ondertussen kon ik bestellen wat ik wilde en werd alles netjes op de rekening van de kamer gezet. Gezien de prima prijzen heb ik me ook niet ingehouden (wel qua massages...). Pas op dag 3 vond ik het eens tijd om de enige supermarkt op te zoeken die het plaatsje rijk was. 100 Meter is in Sardinie misschien wel 500 meter, maar het is uiteindelijk gelukt. Ik besloot die avond ook meteen naar een pizzeria te gaan die ik onderweg ontdekte.

En toen ik dus op de een na laatste dag de huurauto moest ophalen in het nabijgelegen stadje, was ik ergens wel blij dat ik even weg kon uit de verveling. Lopend had ik de omgeving wel een beetje gezien. Er was gewoon buiten het wonderschone strand en de toren op de rotsen niets te zien en te doen. Bij de autoverhuurder scheet ik inmiddels in mijn broek dat ik binnen 2 meter de auto in de prak zou rijden (dankzij die debiele Italianen) en dat ik compleet zou verdwalen. Om nog maar niet te spreken over de overtuiging dat ik straks helemaal niets aan het uitgeprinte voucher zou hebben en ter plaatse nog ff 2x het reeds betaalde bedrag zou moeten betalen. Maar niets van dit alles....het ging bijzonder goed!

Met de tomtom aangesloten en het adres van het hotel was ik in no time zonder schade terug. En besloot ik spontaan nog een ritje te maken. Geheel tegen mijn principes in, want die auto was een noodzakelijk kwaad om van A naar B te komen en voor mijn plezier autorijden zal me NOOOIT gebeuren. Dus bij de receptie vroeg ik naar leuke bezienswaardigheden in de omgeving en zat ik iets later wederom met tomtom in de Fiat Panda die ik later die dag officieel de liefde zou verklaren.

De wegen op Sardinie zijn geweldig! Slingerweg de berg op, en af. Haarspeldbochtje hier en daar...Maar overal weer een grandioos uitzicht! En heerlijk rustig op de weg, zelden een gestresste Italiaan die aan het bumperkleven is (je mag bijna nergens inhalen) en ontzettend veel parkeerplekjes die voor mij vooral foto-plekjes werden. Dat het eiland massaal wordt bezocht door Duitse motorrijders begreep ik al snel. De bochten zijn mooi, het asfalt is schoon, de vangrail is overal aanwezig en je kan er bijna niet verdwalen met al die lange wegen zonder kruispunt.

Ik was onderweg naar een stukje bos vlakbij Lanusei. Daar zou zich een mooie Nuraghi bevinden. Maar tomtom had er blijkbaar wat moeite mee. En ik dus ook. De meegekregen folder gaf ook niet echt veel duidelijkheid en uiteindelijk gaf ik op de tomtom-kaart handmatig dan maar bij benadering de locatie aan. Gelukkig is Sardinie heel toeristisch (NOT) en moet je mazzel hebben dat een bezienswaardigheid duidelijk wordt aangegeven. In dit geval net voldoende om de inrit van het bewuste stukje bos te vinden. Alle mensen die daar rondliepen werkten daar. Op de achtergrond hoorde ik diverse schoten gelost worden. En om mij heen overal stenen en bomen. Een krakkemikkig huisje was de toegang tot deze geweldige bezienswaardigheid en daar was niemand aanwezig. Niet veel later kwam een ontzettend enthousiaste Italiaanse dame mij voor 4 euro uitleggen wat er allemaal te zien was. Ze deed alle hekken open en zo kon ik helemaal prive genieten van de oude begraafplaatsen. Ze vertelde me vervolgens dat verderop in het bos de echt mooie plek was. En om daar te komen moest ik de weg volgen, en daarna het pad bij de splitsing. Appeltje eitje, zou je denken. Maar er waren dus tig paden alle mogelijke kanten op. Dus ik liep mooi de verkeerde kant op en hoorde nog steeds de schoten op de achtergrond.

In the middle of fucking nowhere liep ik daar dus. Geen wegwijsbordjes, alleen bomen en stenen. En geen idee hoever het eigenlijk lopen was voor dat ik de overblijfselen van de woongemeenschap zou vinden. Met de angst om in het donker nog steeds in dat bos te zijn besloot ik deze poging te staken en nog 1 pad te proberen. Dit pad liep wat meer parallel aan de weg en het leek me logischer dat dit mij bij de bewuste plek zou brengen (ook al begreep ik wat anders van de vrouw). Gelukkig liep ik niet veel later tegen het hek om de woongemeenschap heen, kon ik nog net wat kiekjes maken voor het echt donker zou worden in het bos, en besloot ik meteen maar terug te gaan naar de auto.

Het is een hele vreemde gewaarwording om in een bos te lopen waarvan je weet dat daar zelden iemand komt. Ik wist dat die avond daar na mij sowieso niemand meer zou komen, dus als het verdwalen zou worden, ik in het bos zou gaan overnachten ;). Telefonisch bereik was daar ook allesbehalve goed en later op de avond zou het pikkedonker worden. Niet een plek waar je in je eentje als vrouw de weg wilt kwijtraken... Een ervaring rijker vond ik iets later de auto weer terug en keerde ik terug naar het hotel.

De dag erop was het tijd om uit te checken en hoewel het een geweldige plek is om tot rust te komen, was dit niet geschikt voor mij alleen op dat moment. Ik verheugde me op de rit naar het noorden, waar ik 1 nacht zou blijven in een Country Resort vlakbij een meer. Tomtom was wederom mijn beste vriend (al heb ik behoorlijk wat vreemde straatjes in moeten rijden van 'm). Ik reed over 1 van de mooiste routes met uitzicht op de zee en trapte de Panda geregeld op de rem om even snel een foto te maken. Het plan was om in de buurt van Dorgali een poging te doen om de grotten te bekijken, maar dit plaatsje was zo'n chaos en het was zo onduidelijk waar die grotten dan moesten zijn, dat ik het wel gescheten vond. Doorrijden naar Sant Antonio di Gallure dan maar!

En daar heb ik totaal geen spijt van. Brak en gaar van alle haarspeldbochten kwam ik aan in een stukje paradijs. Tegen de heuvel aan lagen er allemaal kleine huisjes die elk 2 hotelkamers bevatten. En elke kamer had een eigen terrasje met GEWELDIG uitzicht op een meer, dat een stuk lager lag. De vrouw die me naar mijn kamer bracht zal elke keer wel weer in een deuk liggen om de reacties van de toeristen, want je bent echt even overweldigd! Het kleine zwembad lag bovenop de heuvel direct bij het centrale gebouw met receptie en restaurant. En je hoorde niets anders dan het zachte geronk van het zwembad, de vogels, de kikkers en het plonsen in het meer. Bij binnenkomst had ik meteen spijt dat ik daar maar 1 nacht zou blijven.

De volgende ochtend echter al niet meer. Want er was gewoon helemaal niets daar! Wonderschoon, maar verder uitgestorven. Tijdens een vorige avondwandeling richting een pizzeria die ik me nog kon herinneren haakte ik halverwege af toen bleek dat het nog 1,5 kilometer was en de weg met het oog op de afwezigheid van straatverlichting niet heel veilig zou zijn op de terugweg. Dus ik hield het bij een afdaling te voet richting het meer en een hapje in het eigen restaurant. Dus bij het ontbijt was ik al wel klaar om verder te gaan. Ik moest de auto om 18:00 inleveren in Alghero en het zou ongeveer 3 uur rijden zijn over de toeristische route die ik had gekozen. Dus alle tijd... Tot je in gesprek raakt met een ontzettend leuk stel en het ineens een paar uur later is ;)

Deze rit dus wat minder tussenstops en eigenlijk maakte dat niet uit. De verschillende vergezichten beginnen uiteindelijk allemaal op elkaar te lijken en ik verlangde naar een stad. Een omgeving waar altijd wat te doen is. De snelheid ging wat omhoog, tomtom vertelde me dat ik nog 25 kilometer deze (slinger)weg moest vervolgen en voor ik het wist reed ik de stad Alghero binnen.

Het nieuwe hotel zou liggen in het oude centrum waar geen auto's mogen komen. En ze hadden geen receptie, dus telefonisch had ik haar een beetje op de hoogte gehouden van de verwachte aankomsttijd. Verhit parkeerde ik ergens waar ik niet mocht staan. Gooide de koffer eruit en besloot de auto maar meteen in te leveren. Handig ook zo'n autoverhuur midden in het centrum zonder eigen parkeerterrein. Ergens in een zijstraatje gooi je de auto neer, je loopt naar kantoor. Iemand loopt met je mee naar de auto, knikt een paar keer goedkeurend als hij ontdekt dat er geen deuken in zitten. En laat je vervolgens in verwarde staat achter met de tekst "it's ok". Niets tekenen, geen bonnetje, niets....Heel Italiaans blijkbaar.

Alghero is verder heel bijzonder. Eeuwen geleden veroverd door de Catalanen en daarvan een mooie erfenis gekregen. Als je vanaf de zee aan komt varen zie je vanuit het water een dikke stadswal omhoog met daarop/achter de stad. Beschermd door een muur en kanonnen. Het is allesbehalve een rijke stad, wat je meteen voelt. Mensen werken er hard en de prijzen zijn normaal. Ik vond dat best opvallend, aangezien het toch een havenstad is. De haven van Genua is bijvoorbeeld veel sjieker en voorzien van moderne snufjes. De haven van Alghero is precies wat het is. Een haven, met boten.

Het oude gedeelte van de stad zwemt in de boetiekjes en kleine restaurantjes. En als je dan een zijstraatje neemt zit je ineens in een volksgebeuren waar de was boven je hoofd te drogen hangt. En weer een zijstraatje verder zit je weer in een straat met boetiekjes waar het wemelt van de toeristen. Klein, puur, indrukwekkend is mijn gevoel bij die stad. Ik liet me rondrijden door een toeristentreintje, ging met een boot naar nabijgelegen grotten en besloot de laatste dag een scooter te huren om nog wat van de omgeving te zien.

125 CC onder je gat is best spannend, kan ik je vertellen. Blijkbaar hoef je daar in Italie geen motorrijbewijs voor te hebben. De maximale snelheid heb ik maar niet uitgetest (halverwege gestopt gok ik). Ik kon prima mee met de motorrijders die ik op de heuvels tegenkwam. Echter had mijn tank wat minder inhoud...En dat leverde nog wat stress op. Sardinie is namelijk uitgestorven tussen de plaatsjes. Op de wegen kom je weinig weggebruikers tegen. Maar de wegen gaan ook kilometers door zonder ook maar een plaatsje tegen te komen. En daar vergiste ik me in. Gelukkig had ik ook tomtom op mijn mobiel en had ik gps nog in de tas zitten (je weet nooit) en vond ik via een sluiproute een tankstation ergens op 1 km hoogte (zo voelde het tenminste). Maar ondanks dat stressmoment was de scooterrit wel het ultieme genieten. Je voelt de wind en voelt dus echt aan je lijf dat je in de omgeving zit waar je rondrijdt. In de Panda kijk je toch door een raampje en krijg je het indirect binnen in je systeem. Hoe gek ook...

Nee, op de scooter ben ik officieel verliefd geworden op Sardinië en besloot ik zeker nog een keer terug te gaan. En dan weer in mei, als alle bloemen in bloei staan, het nog lekker warm is en de toeristen je niet onder de voet lopen....

Om de plagende collega's te ontvluchten leek het me een goed idee om het land te ontvluchten. Iets met wuivende palmbomen, hangmatten, cocktails, verlaten stranden en gratis wifi leek me een ideale vakantie om tot rust te komen. En waar kun je zoiets beter vinden dan op een Grieks eiland?

Dus een paar weken later had ik een weer veel te ingewikkeld reisje Italie geboekt. Gewoon, omdat niets veranderlijker is dan moi.

Tijdens mijn rondreis in Engeland was ik tot de conclusie gekomen dat het low budget reizen op het gebied van hotels niet meer aan mij besteed is. Een beetje 3 sterren hotel is wel het minimale. Het liefst ook met ligbad als het even kan.

Inmiddels kan ik aan dat wensenlijstje ook toevoegen dat lowbudget vliegen ook over is. Het was een heel gedoe om in Eindhoven te komen, door allerlei werk aan het spoor. Drie kwartier later dan gepland stond ik in de vertrekhal. Met overal waar ik keek lange rijen. Lichtelijk nerveus om mijn vlucht te missen heb ik mijn beste Robbie Williams skills toegepast en stond ik ineens vooraan in de rij. Waar mevrouw me ook nog even vertelde dat mijn bagage veel te zwaar was. "Huh? Maar op mijn weegschaal was het wel binnen de norm!". Niks mee te maken, bijbetalen dus :(

De tweede rij was die van het serviceloket waar je moet bijbetalen. Al die mensen stonden daar omdat ze hun vlucht omgeboekt wilden hebben, die inmiddels 9 uur vertraging had. Dus ik kroop weer voor (volkomen terecht deze keer) en betaalde met extreme tegenzin de zwaardere bagage.

Rij 3....ik was nog net niet helemaal geflipt, maar had toen al besloten dat dit de laatste keer was. In de rij zag ik dat deze vlucht geen vaste stoelen had. Je kon helemaal vrij zitten. Dat ging weer Robbie Williams ellende geven. Voordringen, duwen...ik zag het al helemaal voor me. De rij schuivelde verder, de vrouw keek ietwat vreemd naar de inhoud van mijn handbagage, maar gelukkig mocht ik deze keer zonder problemen door.

Geen gate bekend....Een hele kluwe mensen verdringt zich om het bord om een gatenummer te krijgen. Want vrije zitplaatsen, waar moet je wachten? Enkele minuten later word ik bijna overhoop gelopen door een groep die eindelijk weet welke gate hun vlucht vandaan vertrekt. Maar wederom komen mijn RW skills van pas als (veel te laat) mijn gate bekend wordt. Normaal zou het me echt niet boeien, maar ik wilde echt perse een raampje omdat de vlucht anders een hel zou worden met mijn vliegangst. Dus ik praatte het voordringen maar even goed ;)

De vlucht zelf was prima. Te laat natuurlijk, maar vlekkeloos gevlogen. Aan boord zat er echter een ietwat vreemde Italiaan naast me die schijnbaar iets teveel drugs nog in zijn bloed had ;). Ik ga verder niet in op de details, maar op die manier duurt een vlucht wel minder lang...

In de bus naar Milaan Centraal klapte ik mijn laptop open en was het tijd om droam te testen. Ik was online! En stiekem best een gekke ervaring om dat te zijn in een bus met mensen om je heen die je niet verstaat.

Op het station in Milaan ontmoette ik nog even snel een meisje die tickets voor Take That van mij had overgenomen. En na een snel ijsje sprong ik op de trein naar Genua.

Inmiddels was al wel heel duidelijk dat het weer een probleem zou worden iemand te vinden die Engels kan. Maar niet zo'n drama als in Turijn, gelukkig. Met handen en voeten stapte ik uit bij het juiste station en wees iemand mij de weg naar de juiste straat. En plofte ik op het heerlijk zachte hotelbed neer...

Genua dus. Wat een prachtige stad! Of zou het door de mensen komen? Ik kreeg de indruk dat Italianen naar elkaar toe veel socialer en gezellliger zijn dan Nederlanders. Wildvreemden kwamen met elkaar in gesprek alsof ze elkaar al jaren kenden. Vantevoren was ik enigszins nerveus over de criminaliteit in de stad. Kon je als vrouw in je eentje wel veilig over straat? En als snel bleek dat geen enkel probleem!

In de haven van de stad was een soort van sportdag aan de gang. Kinderen konden op allerlei plaatsen een sport uitproberen. Zo was er een zwembad waar duikles in gegeven werd. En een zeilinstructie. Honkbal heb ik gezien. Je kon het eigenlijk zo gek niet bedenken. Enorm leuk om te zien, die aandacht die er is voor het laten sporten van kinderen.

Met wederom een ijsje in mijn hand liep ik langs een oud piratenschip, waar een film werd opgenomen, langs een hele rij afrikanen die hun (nep)goederen voor weinig aan de man proberen te krijgen. Het Aquarium is een vreselijk lelijk gebouw waar je voor 18 euro naar binnen kunt om naar visjes, zoals haaien, dolfijnen, maar ook nemo, te kijken (geld niet waard). Door de sportdag was het gezellig druk in de haven. De hele stad leek op die plek tot rust te komen. De terrasjes bij de luxe schepen waren redelijk rustig en ik was blij verrast te zien dat de prijzen erg meevielen. Voor nog geen 20 euro heb ik met uitzicht op de oude haven een cola, water besteld en friet en salade gegeten.

Genua heeft iets vreemds waar ik al bij het zoeken naar mijn hotel achter kwam. De nummering in de straten is wat vreemd. Twee reeksen van huisnummers lopen door elkaar heen. Rode en zwarte nummers. Rood geeft bijvoorbeeld winkels aan en zwart woongebouwen. Dat vertelde een oud vrouwtje mij die me foto's zag maken op straat. Ondanks dat ze al snel begreep dat ik geen Italiaans sprak bleef ze volhouden. Want er was een hele mooie kerk in de stad waar toeristen nooit heen gingen. En daar moest en zou ik even langs. Helaas kon ze niet kaartlezen (valt me op dat er meer Italianen zijn die hun eigen stad niet herkennen op een plattegrond) en vond ik met mazzel de bewuste kerk. Hij was inderdaad prachtig.

Gepijnigd door spierpijn die ik opliep door het afdalen van de torens van de oude stadswal ben ik vooral door Genua heengestrompeld. Het ligt tegen de heuvels gebouwd. Er zijn dus punten met een prachtig uitzicht waar je met een liftje heen kunt, maar niet op zondag blijkbaar ;) Gelukkig zijn er nog stijle paadjes en trappen die je er ook brengen. En slim genoeg hebben ze bovenaan dan wel een aantal barretjes en ijssalons zodat je een milkshake kunt scoren als beloning van je klim.

Vanaf boven kun je heel duidelijk zien dat het oude Genua een chaos is. Extreem smalle straatjes. Hoge gebouwen voorkomen dat er zonlicht komt in de kronkelende straatjes. Ideaal om te verdwalen, al is het te klein om echt te verdwalen. Want je eindigt gek genoeg toch steeds weer in de haven. Tijdens het ronddwalen liep ik blijkbaar ook ineens door de hoerenbuurt die zich daar vooral hangend op scooters ophouden. Dat is dan wel ineens zo'n plek waar je je niet heel veilig voelt. Geen winkels, geen licht, smerige straten en weinig mensen. Gelukkig ben ik dan groter dan de gemiddelde Italiaan, dus ze zullen zich wel 2 keer bedenken ;)

Maar toen ik de boot naar Sardinie moest nemen vond ik het wel prima. Voor mijn gevoel had ik Genua wel aardig gezien. Het is niet zo toeristisch allemaal en veel van hetzelfde. Kerkje hier en een kerkje daar. Boten in de haven. En winkelstraatjes vol boetiekjes met spullen die in Milaan op de tweedehands markt nog zouden misstaan.

Bij het vertrekken van de boot keken we uit op Genua, waar in de heuvels een flinke brand aan de gang was. En een blushelikopter af en aan vloog met zakken water....

Bye bye Genua!

(foto's zijn nog even een probleem....)

Haar in de krul, opgetut en zelfs een lippenstiftje opgedaan! Er gaat gedate worden en de mannen zullen het weten ook;)

Een paar maanden geleden heb ik een keer een soort van speeddate avond gehad. Veel mannen ontmoet en daarna vol spanning gewacht op het resultaat. Vonden de mannen die ik leuk vond, mij ook leuk? Had ik een match?

Vijf mannen had ik aangekruist... Ik liet de indrukken van die avond nog even passeren. Meerdere erg gezellige gesprekken. Er werd gelachen en geplaagd. Ik liep in mijn hoofd nog even de 5 mannen na. Toch wel minimaal 2 matches dacht ik. Misschien wel 3!....

Mail!... "U heeft een match met: ....". Ik lees de mail nog een keer. Scroll nog een keer helemaal naar beneden. Refresh nog eens om te zien of er nog andere emails zijn. Maar niets van dat alles. Een magere match, 1 !! En zelfs met iemand die ik bij wijze van nog gedwongen heb mijn naam aan te vinken! Ik heb de dichtstbijzijnde put opgezocht en erin gesprongen. "Wat ging er mis?".

Na een uitgebreide analyse dacht ik het te weten. Ik was gewoon niet helemaal op mijn gemak. Wat stilletjes en keek teveel de kat uit de boom. En ja, om nou alleen maar grapjes te gaan maken versier je blijkbaar ook geen mannen mee.... Maar jammer was het wel!

Daten dus.... Poging 2. Nu gewoon relaxt zijn, een gezellige avond hebben. Mensen leren kennen, lekker eten. Prima! Dat kon ik. Toch?

Ik was helemaal relaxt. Leuke mannen ook! En ook gezellige meiden aan de tafel. Het eten was wat minder, maar ach. Geen enkele kerel besloot een hele avond met zijn rug naar me toe te zitten. Maar misschien had ik de opmerking "ik denk dat mannen bang voor jou zijn" toch als voorbode moeten zien. Na een hele geslaagde avond te hebben gehad en niet eens heel kieskeurig te hebben aangekruist, keek ik beteuterd naar de match mail....

"U heeft 1 match met....." en ik vulde aan "een man die gewoon ELKE vrouw heeft aangevinkt omdat het een boefje is"

Het meisje zei vol overtuiging:"Ik? Ik neem later als ik groot ben nooit kinderen!" Ze vond kinderen stom en lastig. Poepluiers, gebrek aan vrijheid, nachten wakker liggen en om nog maar niet te spreken over die helse bevalling met het uitgelubberde lichaam als gevolg! Weldenkende mensen zeiden dan altijd:"Wacht maar tot je groot bent", want dan zou alles anders zijn. Maar nee hoor...ze wist het zeker. Geen kinderen voor haar!

En nu? Ze zit misselijk op de bank. Te bedenken wanneer het precies veranderde. Die krachtige "nooit" werd ergens een sterk verlangen. En nu kon ze niet meer terug. Ze genoot er met volle teugen van.

Ik hoop ooit dat meisje te zullen worden. Niet dat ik nu ineens graag kinderen wil, want mijn nooit is inmiddels een misschien. Maar als ik dan toch ooit zwanger zal zijn, dat die twijfel dan wel even op slag verdwenen is.

"Nooit" is toch maar een lastige. Bedenk je maar eens hoe vaak in jouw leven een "nooit" is omgeslagen tegen al je verwachtingen in. Ik riep nooit meer pianoles te willen. En recenter dacht ik nog nooit meer verder dan 30 minuten van mijn huis te zullen werken. En misschien is het wel zo dat hoe harder je "Nooit" roept, hoe harder je terug zult komen op die uitspraak....

Volgens mij is het "nooit"-virus besmettelijk. Of juist nu ik midden in zo'n overgangsfase zit, dat ik er meer oog voor heb. Want heel veel dingen die ik dacht nooit te kunnen, willen of te zullen doen ben ik nu ineens aan het doen.

Nog niet heel lang geleden maakte ik er een gewoonte van om na een concert een verslag op mijn blog te schrijven. En vandaag betrapte ik mezelf erop dit niet meer te doen. Dacht ik eerst dat dit kwam door het dramatische concert van Jamiroquai in Paradiso ergens dit jaar. Maar waarom heb ik dan niet geblogd over Paolo Nutini? Of over die nep-beatles? En ik had ook best wat meer kunnen schrijven over de teleurstelling van het annuleren van John Mayer. Of mijn vreemde beleving van de Scissor Sisters op de dag dat oma overleed. Het lijkt dus geen duidelijke oorzaak te hebben. Maar hoe dan ook, als je dan naar een optreden gaat van Jamie Cullum en je bent er een paar dagen later nog vol van, verdient dat sowieso een blog.

Terwijl ik een ontzettend vreemde week op het werk had, stond Jamie Cullum dus gewoon nog steeds in mijn agenda. En Gobblefunk zou mee! Een collegaatje had woensdag een concert van Bertolf en kwam erachter dat het ook in Paradiso was. Gezellig! Voor mij dus eerst Jamie Cullum en daarna even kijken of ik Rutger nog ergens kon spotten.

Compleet hyper uit het werk gekomen en richting Paradiso, waar Gobblefunk nog even op zich liet wachten. De Wagamama was belachelijk druk, maar toch wat kunnen eten. En daarna tijdens het voorprogramma naar binnen gesneakt. Wat wel ff ingewikkeld was, want toen we langs de kleine zaal liepen (van Bertolf) hoorde ik daar Jamie Cullum achtige muziek wat mij even in de war maakte. Maar Jamie was toch echt in de grote zaal.

In de bovenste ring een redelijke plek met uitzicht gescoord, lichtelijk geirriteerd door een stel aso's dat meende dat een bankje bedoeld was voor maximaal 2 personen. En het voordeel van laat binnenkomen is dan vooral dat je niet lang hoeft te wachten. Voor ik het wist kwam Jamie het podium op.

Als ik nu oude blogs over hem terug lees, was ik voorgaande keren ontzettend enthousiast. Toch ging ik hier redelijk blanco in. Wel veel zin in, maar zonder verwachtingen. Onze foto's waren dramatisch van die afstand en soms werd vanuit mijn hoek het gehele podium afgeschermd door een paal. We waren allebei extreem moe en met ons hoofd eigenlijk ergens anders. En toch kreeg hij het voor elkaar om me te laten genieten.

Vanuit mijn hoek kon ik precies op zijn toetsen kijken. Zo moeilijk zag zijn pianospel er niet uit. "Waarom oefen ik eigenlijk geen stukken van Jamie?", schoot er door mijn hoofd. En hij ging door met een afwisseling van snelle en langzame nummers waarvan ik de titels allang vergeten ben.

Zijn oneindige energie en blijheid zijn geweldig. Geen dranghekken, gewoon handjes geven en dollen met het publiek. Tussendoor nog zingen en heen en weer rennen naar de piano. Zijn gespeelde zenuwen als hij op de vleugel is geklommen om eraf te springen. Kinderlijk blij zijn als mensen uitzinnig meezingen en springen. Ik denk dat ik daarom graag naar Jamie Cullum ga. Maar vooral om de geweldig fijne muziek natuurlijk!

Hij vertelde dat dit concert een extraatje was. Gewoon omdat ze een dag vrij hadden en graag in Nederland waren. En zo voelde het ook! Lang nadat je normaal een einde van een concert verwacht, ergens tussen toegift 4 en 5, sprong Jamie het publiek in om zich crowdsurfend naar de achterkant van Paradiso te laten verplaatsen. En zelfs daarna kwamen er nog meer nummers! Ik gok dat het hele concert tegen de 2,5 uur heeft geduurd. En nog was het te kort ;)